Samuel Jackson er kjend for å vere litt tøff i kjeften. Særskild er han glad i ordet motherfucker. Dette kjem godt fram i tweetane hans, og det er dette posten handlar om. Jackson skriv ikkje alltid ordet grammatisk riktig, men for det meste skriv han ord som såvidt kan minne om det opprinnelege ordet. Dette synst eg er storleg morosamt, og nedanfor følg ei lang liste med variasjonar av orda “motherfucker”, “motherfuckers” og “motherfucking” som Samuel Jackson har brukt i tweetane sine, i kronologisk rekkefølgje. Som ein kan sjå, vert variantane stadig meir far-fetched utover.

"Why is that ladder fukkin wit so many folks?"

Grubbin w/ JayMo! She's my MUHFUQIN Podnuh!

• Muhfukka
• Muthafukkin
• Muhfuggas
• Mahfahkka
• Mufuggas
• Muhfuqas
• Muhphuggas
• Mahfakka
• Mahfahkkaz
• Mahphakka
• Muhfuqin
• Muhpfakka
• Muthaphucca
• Mughpfakkuh
• Mughpfukkuh
• Muffpfukah
• Mawphakkas
• Muhfuggahhhhs
• Moughoucccahs
• Mughuqqa
• Moupfuccuh
• Moupfouqa
• Mahpfauccauhs
• Muuphuuccahs
• Moupfacca
• Mupfuhqeuhs
• Muughuuqa
• MUTTUHFUKKUH!

Ok, det var kanskje ikkje heilt slik idèen til turen kom fram. Den sanne historia er at me ikkje visste heilt kva me kunne gje kvarandre i julepresang, derfor enda me opp på å gje kvarandre ein tur til Praha ein langweekend 10-13.februar. Storvegs. Og endeleg kom dagen for avreisa. Me fekk litt figurative kalde føtter då me troppa opp på Gardermoen og såg småfriske -12 grader på skjermen(dei same føtene vart etter kvart bokstavleg talt kalde), men me ignorerte det, boarda og laxa oss på nødutgangen. Då me kom fram, henta ein velkledd mann oss med ein plagsomt rein og luksuriøs doning. Det vart litt kleint for oss, som hadde huehår, joggebukser og ellers såg ut som 12- åringar. Vel framme på hotellet, var me godt nøgde med rom 606 . Eg gjekk på badet og konstaterte at dopapiret var bretta, og det var dermed openbart eit classy hotell.

Fredagskvelden gjekk for det meste med til å ta oss inn igjen etter den særs tidlege oppstandelsen tidligare på dagen. Eg må innrømme at eg slit med å huske noko minneverdig frå denne perioden. Me oppdaga at me kunne bestille mat til hotellrommet vårt, det gjorde me sjølvsagt. Ikkje eigentleg fordi me hadde mest lyst på akkurat den maten dei hadde, men når ein kan få maten på senga, så tar ein sjansen. På TV såg me den italienske Ted Mosby på ein italiensk kanal.

Den italienske Ted Mosby.

På laurdagen sto me opp utkvilte, åt ein overraskande delikat frukost og gjorde oss klare til ein dag downtown. Ute var det så kaldt at sjela mi måtte overtalast til å bli med. På vegen til sentrum tok me bilete. På ei bru. Me tok mange bilete på bruer. Det var noko med bruene som fekk oss til å ta bilete der ein heil del.

Her ser me Raad på ei bru.

"I'm on a bridge, muthaphucca"

Me hadde ikkje planlagt kva sjåverdigheter me skulle sjå, men Praha er greitt på den måten, plutselig rundt eit hjørne er det eit fantastisk byggverk bygd i ein eller annan funky tidsperiode, så me fekk plutselig sett ein del likevel. Me fann ut at det var greitt å gå opp i eit stort tårn, bygd i ein eller annan funky tidsperiode, med utsikt over mesteparten av byen, slik at me slapp å gå til alt. Nedanfor følgjer eit panoramabilete som dekkjar det meste.

Praharamabilete

Då kan me sei oss ferdige med sightseeinga. Sjølv om me stort sett hadde snudd lommeboka og tømt den på leit etter finansar til sjølve reisa, fann me på mirakuløst vis plass på budsjettet til å shoppe. Det enda heldigvis godt. Etter ein lang shoppingrunde var det endeleg duka for høgdepunktet for dagen, nemlig Vytopna Restaurant. Denne restauranten har eg gleda meg til å besøke, då dei på spenstig vis køyrer ein del av ordrane sine rundt på modelltog! Vytopna er ikkje det soleklare valet når ein er på jakt etter den beste og mest sofistikerte maten, men dersom det viktigaste kriteriet er å få servert drikka di på modelltog, er den heilt ypperleg. Me drakk ein øl, åt ein salat, tok bilete når toga køyrde forbi og sa oss nøgde med det.

Vel attende på hotellet nytta me den vederlagsfrie Wi-fien til å saumfare Tripadvisor etter dei smutaste, mest sofistikerte og romantiske restaurantane. Me enda opp på TGI Friday’s. Needless to say, så skjedde det ei avsporing av dei sjeldne i midten der ein stad. Kvar vår burger seinare fekk me smake på det nokså varierte taxilandskapet i Praha. For den samme turen me tidlegare hadde betalt drøye 20 kroner for, betalte me no brått 70. Ikkje akkurat store summar, men me rakk likevel å bli nokså bitre og veldig kalde.

Søndagen gjekk med til liknande bidniz. Me sørga for å få besøkt dei nærmaste kjøpesentra og dei lengste handlegatene. Når gode klesplagg kosta 10 kroner, var det verdt å snu alle steinar og risikere krampe i beina. På eitt av kjøpesentra oppdaga underteikna bowling. Eg, som gler meg til å bli pensjonist og kunne bowle kvar dag, var nokså klar for å bowle litt. Raad var ikkje like klar. Ho åtvara meg på førehand om mogleg frustrasjon og sinne. Men med si lange erfaring som betre halvdel leste ho trist kvalp-blikket mitt ypperleg, og blei med. Me gjekk først heimom hotellet og fresha oss opp og laxa litt. Tre rundar bowling, ein øl kvar og ustyrtelig rimelige 120 kroner seinare, sa me oss nøgde. Den siste runden var Raad bitter og i smerter, så der bowla eg for begge. Nedanfor ser ein bilete av oss i bowlande tilstand.

Raad stempla meg som bowlingsoss som følgje av beinstillinga.

Raad hadde også stil.

Etter dette fann me vegen til restauranten me hadde valgt ut for kvelden, Artisan Restaurant. Valget fell på denne grunna at den var omtrent næraste nabo til hotellet. Dette sparte oss for ein del frostskadar. Slik såg det utanfor.

Eg valte ei filosofisk tilnærming til restauranten.

Besøket blei ei god oppleving. Menyen inneheldt mange ord me ikkje forstod, og fleire av dei gjorde oss nokså bekymra. Me køyrde litt safe, Raad kjøpte kylling med ris, spinat, og ein deilig saus. Eg kjøpte ein hakket meir sofistiskert burger enn dagen før. Likevel følte eg meg litt teit der eg satt. Her kunne eg velje mellom kultiverte ting, som til dømes filetert uer bada i rødvinssaus og anrika uran (det kan ha vore noko anna som stod på menyen), men gjekk for.. hamburger.

Med nokon øl og litt dessert i magen rulla me tilbake til hotellet. Dette var stort sett det siste minneverdige me tok oss til på turen. Dagen etter gjekk med til utsjekk frå hotellet, innsjekk på flyplass, flytur saman med skilandslaget og Jon Michelet og så kunne me til slutt leggje oss i sofaen i Lægdene 10B, vel vitande om at meg og Raad sin første ferietur utan føresette hadde enda godt.

Me vil gjerne anbefale stort sett alt det me gjorde. Spesielt å ta bilete på bruene. Alle som reiser til Praha bør ta bilete på bruene der.

Dette er eit anna bilete me tok på ei bru.

I fjor tapte me 2-3, men i år tok me revansj og etter ein susande blå start feide me etterkvart Førde av parketten. Me er det mest stabile laget i Noreg og i finalen fekk me betalt for det. Det er ikkje til å leggje skjul på at det var fantastisk deilig. Legg ved eit grylebilete av meg som Frode Andersen har vært så dum å gi frå seg rettighetene til ved å legge det ut på Facebook. Kampen i sin heilhet kjem nok ut på min jutub-kanal ganske snart.

10: “Nederst” på lista finn me den britiske singer-songwriteren Fink. Denne meget begava mannen vart oppdaga under episode 2 av sesong 8 av House M.D. Der bidrog han til å setje stemningen med fantastiske “Yesterday Was Hard On All Of Us“. Eg sjekka han nærmare ut, og det falt såpass i smak at han er no den mest spelte dei siste tre månadane. Kunne nådd mykje høgare om eg hadde oppdaga han før.

9: Eit nytt og friskt innslag på lista er det skotske indierock- bandet The Twilight Sad. Vanlegvis forbinder eg Twilight med bleike eller steroidebolte vampyrar eller varulvar eller whatever som begår overgrep på 17- åringar, men i denne samanhengen har det heldigvis svært lite samanheng. Bandet har ein dyktig vokalist og ein utruleg evne til å skape spesielle stemningar, noko som passar særskild godt til lange skriveøkter og andre ting som krever konsentrasjon og fred i sinnet over lengre periodar (les: meir enn fem minutt). Ein ting er sikkert, og det er at dei ikkje har fått plasseringa fordi dei er pene.

8: Nummer åtte er ein kjenning frå i fjor. Jeff Buckley, den avdøde, vidunderlig talentfulle singer-songwriteren, har imponerande nok heldt seg inne på lista etter den overlegne sigeren i fjor. Han er nok godt hjulpe av songar på mykje spelte spelelister, men det er heller lite som er betre enn litt magi frå denne mannen i melankolske augeblikk.

7: Sjuaren på lista vil nok vere svært kjent hos dei fleste, og unødvendig å introdusere. Førstealbumet til Coldplay, Parachutes, er eit kjært album for meg, og det har vorte grundig gjenoppdaga i år. I tillegg hadde eg to heimeeksamenar der Coldplay sin fulle diskografi var til stor hjelp, og tilsaman blei dette ein flott sjuandeplass på lista.

6: Mark Kozelek har ikkje gått av moten i 2011. Hans Sun Kil Moon held seg godt inne på lista, stort sett på grunn av albumet Admiral Fell Promises, der Kozelek er einaste bidragsytar, med sår stemme og praktfull nylonstreng-gitar. Denne plata åleine forsvarar plasseringa, og særskild er den fantastiske låta “Alesund”, som virkar å vere basert på Kozelek sine opplevingar på turnè i Ålesund, verd å sjekke ut.

5: Dette er ein godbit. Av ein eller annan grunn fekk ikkje postrockarane Explosions in the Sky frå Austin, Texas plass på lista i fjor. Dette er eit av mine absolutte favorittband. Med tre elektriske gitarar og ein kar på trommer, strømmar det ut fantastiske gitarkomposisjonar som får fram gåsehuden gong på gong. I tillegg har dei skreve eit glimrande soundtrack for ein av mine favorittfilmar, “Friday Night Lights”. Anbefalast! “Your Hand In Mine“, er ein god introduksjon.

4: Plass nummer tre og fire på lista har likegodt havna på nøyaktig likt antall avspelingar, så eg får ta eit val av kven som kjem på pallen og kven som ikkje gjer det. Eg omtalte den eg har valgt som nummer fire på lista i ein post tidlegare i år, og han har ikkje skuffa utover året. Singer-songwriteren Damien Jurado er ikkje ulik Mark Kozelek i sjanger og uttrykk, og sjølv om eg ikkje synst han er akkurat like god, er han vel verd fjerdeplassen. Flotte songar som “Everything Trying” og “Sheets” dannar grunnlaget for denne plasseringa.

3: I år er dei som har tatt meg aller mest med storm frå London, England. Dei har ein X-faktor som har vore vanskeleg å matche, og kva er vel då meir passande enn at gruppa har namnet The xx. Med debutalbumet “xx” har indie-popgruppa skutt rett til himmels både på statistikken min og generelt i musikkverda. Albumet, proppfulle av deilige melodiar som kan få sjølv den mest stressa trebarnsmor til å slappe av om kveldane, er elska av kritikarane og sjølvsagt mykje viktigare elska av meg. The sky is the limit for denne gruppa, som arbeidar på andrealbumet som skal sleppast i 2012. Det einaste negative er at dei ser heilt jævlige ut alle saman.

2: I fjor inkluderte eg ei lita liste med namn som eg trudde ville dominere listene i år. God is an Astronaut var på den lista. Eg fekk rett. Dei irske postrockarane har fleire album som held skyhøg kvalitet, og det har eg verkeleg benytta meg av i år. Det har resultert i ein soleklar andreplass. Eg ser fram til fortsetjinga, og håpar på eit nytt album snarleg.

1: Dei mest avspelte i år var det vel liten tvil om. Med eit nytt, veldig bra album og samstundes eit arsenal av album med stor gjenhøyrsverdi har indierockarane i Death Cab for Cutie knust all motstand i år. Glimrande lyrikk og gode melodiar med evnen til å setje meg i ein spesiell stemning er ein vinnande kombinasjon for ein litt tafatt, nerdete og melankolsk anlagt tjuetoåring frå Ølve. Godt hjulpe av fleire songar på dei mest brukte spelelistene, samt mykje lytting til det nye albumet “Codes and Keys“, er Ben Gibbard og dei andre godgutane “vinnarane” av dette årets oppsummering.

Oppsummert ser lista altså slik ut:

2011 har bydd på mykje nytt og godt. Då er det berre å glede seg til 2012, om då ikkje verda går til helvete. Det er kjekt å forsøke å spå litt slik eg gjorde i fjor, så derfor forsøker eg meg igjen.

Maybeshewill – Engelsk instrumentalband som har levert kanskje årets beste album i “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone“. Det spørs om det ikkje vil bli høyrt mykje på, og i tillegg har eg ikkje utforska dei tidligare albuma deira skikkelig.

The Temper Trap – Etter eg har høyrt førstealbumet “Conditions” sønder og saman, noko som vart belønna med sjuandeplass i fjor, er eg no ekstremt klar for andrealbumet. Etter Twitter-kontoen deira å dømme, burde det ikkje vere så altfor langt unna. Her er fallhøgda riktignok stor.

Metallica – Ikkje tale om at desse gutta går to år utan å vere på topp ti.

Det vart mykje masing no, men om du enda ikkje har mista interessa, oppfordrar eg gjerne til å kommentere eller like posten dersom du fann noko interessant her. Husk også at det beste av det beste alltid er tilstades på Ultimate Awesome- spelelista mi. Godt nyttår!

I byrjinga av november spelte me returkamp i europacupen, der det blei 1-3smell og tidleg exit. Helga etter var det innleiiande nordisk i Stemmemyren. Det endte slik:

Me skal spele sluttspel siste helga i januar, kvar me skal spele veit ingen. Ellers har me avansert til cupfinalen samt vunne alle våre seriekampar utanom heimekampen mot Førde, der dei blå vart aldeles for sterke for oss når me var utan to leggjarar og ein kviterussar. Neste gong skal me vinne. Neste gong er i cupfinalen, så det hadde passa greitt.

Elles har eg hatt to rimeleg stressande veker med skuleeksamen og overlappande heimeeksamenar. Det gjekk greit. I desember har eg jobba ein heil del med dette:

No ventar ferie. Medan eg gjorde dette

gjekk eg gjennom omlag 140 lokalaviser på jakt etter dei som publiserer dei beste lokalsakene (les: dei med minst reell nyhetsverdi). Eg enda opp med 14 aviser som eg vurderer som gode kjelder for lokalnytt. I jula kjem det som resultat antagelig ein post fullpakka med glimrande lokalnytt. Ein smakebit er frå Tidens Krav i Kristiansund. Kven er vel ikkje interessert i å lese om den rolige natta for politiet?

I forhold til jobbeperioden min er det også viktig å nemne at eg overlegent vann den uhøgtidlege god jul- konkurransen på jobb, der det var meininga å få folk (som me  først tvingar til å betale rekningane sine) til å sei god jul til oss. Eg enda opp på 12. Med sikkert omlag 400 telefonsamtaler bak meg på 15 dagar, er det vel trygt å seie at eg ikkje er den jevne nordmann sin besteven.

Ellers i jula kjem sjølvsagt også oppsummeringa av musikkåret 2011, med den musikken eg har høyrt mest på i løpet av året som gjekk, og mine spådommar for neste år. Så her er det berre å glede seg i jula. Sidan det er juletider, kan eg også nytte høvet til å ynskje alle som les dette ei særs god jul.

Turen begynte med grytidlig fly som sjølvsagt vart forsinka. Heldigvis var det tåka på mellomlandinga i Frankfurt som var årsaken, derfor var også flyet vidare til Minsk forsinka. Me ankom Minsk omlag to timar seint. På førehand hadde me (les: eg) gjort oss opp noko usaklege og stereotype meiningar om korleis Kviterussland kom til å vere. Deprimerte folk, slitne fasadar med grelle fargar, paddeflatt land med 98% myr, kjernekraftverk overalt og med eit militært politi som ikkje tenker seg om to gongar før dei skyt deg i hovudet. Overraskande nok var alt (utanom det med politiet, heldigvis) skremmande nøyaktig.

Vårt første måltid tok me inn på Horizont, ein rådyr flyplassrestaurant. Der betalte me drøye halvannan million kviterussiske rublar for forrett og hovudrett til 14 mann. Det viste seg å vere snaue tusenlappen i norske kroner. Dette tenkte me var relativt billig, heilt til vår kviterussiske flyktninglagkamerat Andrej Khanevski, som ikkje turde vere med på turen i frykt for å bli heldt igjen (true story), opplyste om at me var blitt “svindla”. Me forsto altså no litt kor lista låg for prisar i Kviterussland.

Solid rekning. Drøy halvannan million. Najs.

Etter måltidet vart me geleida til ein buss som skulle skysse oss frå Minsk til Gomel, ein tur som ein rekna til å vere på omlag fem timar. Me frykta på førehand å vere stuck i ein gammal Soviet-buss, og frykten såg ut til å vere velbegrunna når me såg den utanfrå. På innsida viste den seg å vere reine tourbussen, med deilige seter og gode bord. På hovudbordet bakerst spelte me ørti runda BB på vegen fram og att, andre stader gjekk det i knotting på iFjøl og lytting til musikk.

Meget oppegåande interiør i bussen.

Til å åpne paradis var nøkkelen ganske slitt.

Laurdag, kampdagen, innebar enkel frukost på hotellet og plaging av den stakkars ansatte som måtte hente sju glas juice til Bjelland. Så bar det avgårde på trening i kamphallen, ein scthøgg og trist, men ellers bra hall med god plass, greit dekke og deilig takhøgde. Slapp morgontrening vart etterfulgt av kjapp dusj på hotellet og påfølgjande lunsj på ein restaurant i nærleiken. Gåturen dit innebar sightseeing i Gomel. Resultata av det var ikkje det heile store, som ein kan sjå under.

Kviterussland levde opp til forventningane

Gomels svar på det skeive tårnet i Pisa.

Ut frå trådlausnettverket på staden heitte restauranten me var på Gril House. Deilig salat til forrett og digg kjøt og steikte poteter til hovudrett var imponerande. Spesielt når det kosta omlag 500 kroner for 14 stykk. Me gjekk tilbake, hadde kort lagmøte og konstaterte at me ikkje visste ein dritt om motstandaren og fekk deretter mat servert på rommet. Najs. So var det til slutt tid for å reise til hallen.

«Nei Øivind, EG ska blokka!»

Me reiste tilbake til hotellet, dusja raskt og gjekk tilbake til Gril House og der stod maten klar til oss. Me måtte ete raskt, før me sette oss i bussen og dura avgårde i relativt uhyrlig tett tåke. Bussjåføren meinte likevel at mest mulig venting på flyplassen var naudsynt, og foretok noko herlig livstruande forbikøyringar. Det gjekk som det førebels alltid har gjort, bra. Resten av turen er relativt lite interessant, me sov, me åt for ein drøy million og deretter var det flyplasshelvete på Minsk, mellomlanding Frankfurt og deretter straka vegen til Bergen. Alt dette frå rundt kl 22 til 12, for min del omtrent utan søvn. Herlig svimete var eg då eg kom heim. Heldigvis visste Raad råd, og kvilte middag med meg! Takk for det.

Eg har faktisk ikkje slutta, eg har berre ikkje hatt ork, tid eller interessant nok liv til å lage til ein tekst. Som vanleg. No vurderer eg det slik at det har skjedd nok nevneverdige ting til at eg kan føyse det saman i eit innlegg eller to. Blogginga mi er særdeles sporadisk, og det får ein berre leve med sjølv om eg forstår at det kan vere vanskelig for enkelte. Neida. Joda. Neida.

Sidan sist innlegg har eg begynt å gjere skule igjen, eg har faga MEVI103 og INFOMEVI201. Desse faga er relativt teoretiske og krever dermed ein del arbeid. Med andre ord kan eg konstatere at eg valgte feil fag å bruke dei frie studiepoenga mine på. Neida. Joda. Neida.

I tillegg til skule så er eg også i gjenge igjen med jobb. Alltid deilig å kunne ta seg ein kopp kaffi og kreve pengar frå folk som ikkje har betalt rekningane sine. Neida. Joda. Faktisk.

Og så var det det som eg kanskje brukar mest tid på, nemlig volleyball. Sesongen er godt i gong, og me har for øyeblikket fire strake sigrar, inkludert smud bortesiger mot gullrival Firdaposten med 3-1. Det gir oss kanskje eit psykologisk overtak vidare i sesongen. Me har no også spelt europacupkamp i Kviterussland, og referat og utfyllande latterliggjering av valutaen deira m.m kjem i eit eige innlegg. Ellers på volleyballsida har eg prøvd å hjelpe Janne Kongshavn med ny blogg. Den kan sjåast på jannekongshavn.com. den er som mange ser basert på det same temaet som pryda Kongshavn/Aas- bloggen. Det skal også seiast om bloggen at den blir særs mykje flittigare oppdatert enn min. Så om de er ute etter ein oppdatert volleyballblogg, kan de prøve lukka der. Eg legg ved eit bilete av laget vårt, som Frode Andersen har knipsa.

I mellom skule, jobb og volleyball får eg tid til litt andre ting. Ikkje berre er eg så heldig som får nyte kvalitetstid saman med min betre halvdel, nokon gongar har eg også høve til å utforske musikkverda på jakt etter noko nytt å høyre på. I den forbindelse er det nokre songar som peikar seg ut som over gjennomsnittet glimrande, og som eg må dele med dei som les dette for å gjere livet deira betre. Eg går som alltid ut frå at alle har Spotify, og oppfordrar herved sterkt til å prøve ut Throwing Stones av Shout Out Louds, Yesterday Was Hard on All Of Us av Fink (takk til House M.D for nok ei perle) og ikkje minst Red Paper Lanterns av Maybeshewill. Ellers er alt det beste nye eg har funne sjølvsagt lagt til på Ultimate Awesome- lista mi.

Det finst mange selskap som tilbyr pokertenester, men PokerListings passar spesielt godt for dei som vil begynne å spele poker. PokerListings er ifølge heimesida deira verdas største og mest pålitelige online pokerguide. PokerListings har ikkje eigen klient, men er heller ein guide som hjelper spelaren til å finne pokersida som passar best for kvar enkelt. Til dømes har ein ei side som viser dei til einkvar tid mest populære nettpoker-romma. Her finn ein også nyhende, statisikk, reglar og normer for alle pokervariantar, strategiar for alle ferdighetsnivå og anna knask.

Målet til PokerListings er ifølge dei sjølv likevel primært å vere den beste guiden til online pokersider for nye spelarar. Om du vurderer å begynne å spele, er det verdt å ta ein tur innom her.

Kinesarar er ikkje spesielt ufortent kjent for å vere litt småfrekke når det kjem til å lage kopiar på kjende merkevarer og produkt. Eg visste likevel ikkje at det skulle vere so inn i satans gale som det me opplevde i litt småskittent smug i downtown Shenzhen. Her selte ein mobiltelefonar. Dei såg først ut som vanlege mobiltelefonar, men når me tok dei nærmare i augesyn fann me ut at dei var kanskje ikkje heilt som vanlege mobiltelefonar likevel. Minimale namneendringar var gjort, noko som for oss var såpass morosamt at det førte dei fleste av dei norske gutta ned i kneståande av latter. Nedanfor følgjer ei lita liste med kreative namneendringar på kjente mobilprodusentar.

• HTC – CHT



• Sony Ericsson – Suny Ericsson
• LG – LC
• Google – Googol OG Goggol, to ulike namn rett ved sida av kvarandre



• Philips – Fhilips
• Nokia – NCKIA (Her kamuflerte dei C’en ved hjelp av utydeleg font) OG Nokoia

Og sist, men ikkje minst, min personlege favoritt som var så hysterisk bra at eg måtte ha fysisk og psykisk behandling for å komme meg vidare i handlerunden:

• Iphone – Ifpone (Ligna ikkje på ein Iphone i det heile tatt)

Om ein nokon gong skulle vere deprimert og lei seg, er det berre å slå opp på denne bloggposten og trøste seg med at det finst ein del kinesiske mobilprodusentar som er mykje tristare enn det du er.

Serbisk namnehumor går ut på å setje “-ic” bak eit verb. -ic- endinga skal fungere som norsk “ikkje”. Verbet framfor -ic kan vere ka som helst, men det fulle namnet må få ein betydning.  Og så seier du namnet. Helst bør betydningen av navnet vere ironisk i forhold til tittelen du vel at vedkommande har. Vidare er det morosamt å formulere vitsen med til dømes “Har du høyrt om den serbiske xxx?” eller liknande. Her kjem nokre døme på god serbisk namnehumor.

Høyrt om den/dei serbiske…

• Optikaren, Seric?
• Kunnskapsministeren, Vetic?
• Gymlærarane, Giddic og Maktaric?
• Motivatoren, Vilic?
• Jernbanesjefen, Gaaric?
• Nedbemanningsansvarlige, Trengic?
• Sjefen for Microsoft Serbia, Virkaric?
• Dei strenge lærarane, Skrytic og Rosic?
• Anorektikarane, Etic og Spisic?
• Urmakeren, Rakkic?
• Optimisten, Kanic?
• Pornoskodespelaren, Komic?
• Fotballkeeperen, Grepic?
• Biskopen, Truric?
• konservative politikaren Skjeric?
• Fartsbølla Stoppic?
• Pasifisten Skytic?
• middelmådige skiløparen Gliric?
• middelmådige skihopparen Flytic?
• middelmådige skiskyttaren Treffic?
• Filosofistudenten Begripic?
• Sjefen i bemanningsbyrå, Vikaric?

Her er mulighetane rett og slette uendelige. Om det er nokon som føler seg i det spesielt serbiskmorosame hjørnet, kan dei bidra med vitsar i kommentarfeltet. Lykke til.