I fjor tapte me 2-3, men i år tok me revansj og etter ein susande blå start feide me etterkvart Førde av parketten. Me er det mest stabile laget i Noreg og i finalen fekk me betalt for det. Det er ikkje til å leggje skjul på at det var fantastisk deilig. Legg ved eit grylebilete av meg som Frode Andersen har vært så dum å gi frå seg rettighetene til ved å legge det ut på Facebook. Kampen i sin heilhet kjem nok ut på min jutub-kanal ganske snart.

10: “Nederst” på lista finn me den britiske singer-songwriteren Fink. Denne meget begava mannen vart oppdaga under episode 2 av sesong 8 av House M.D. Der bidrog han til å setje stemningen med fantastiske “Yesterday Was Hard On All Of Us“. Eg sjekka han nærmare ut, og det falt såpass i smak at han er no den mest spelte dei siste tre månadane. Kunne nådd mykje høgare om eg hadde oppdaga han før.

9: Eit nytt og friskt innslag på lista er det skotske indierock- bandet The Twilight Sad. Vanlegvis forbinder eg Twilight med bleike eller steroidebolte vampyrar eller varulvar eller whatever som begår overgrep på 17- åringar, men i denne samanhengen har det heldigvis svært lite samanheng. Bandet har ein dyktig vokalist og ein utruleg evne til å skape spesielle stemningar, noko som passar særskild godt til lange skriveøkter og andre ting som krever konsentrasjon og fred i sinnet over lengre periodar (les: meir enn fem minutt). Ein ting er sikkert, og det er at dei ikkje har fått plasseringa fordi dei er pene.

8: Nummer åtte er ein kjenning frå i fjor. Jeff Buckley, den avdøde, vidunderlig talentfulle singer-songwriteren, har imponerande nok heldt seg inne på lista etter den overlegne sigeren i fjor. Han er nok godt hjulpe av songar på mykje spelte spelelister, men det er heller lite som er betre enn litt magi frå denne mannen i melankolske augeblikk.

7: Sjuaren på lista vil nok vere svært kjent hos dei fleste, og unødvendig å introdusere. Førstealbumet til Coldplay, Parachutes, er eit kjært album for meg, og det har vorte grundig gjenoppdaga i år. I tillegg hadde eg to heimeeksamenar der Coldplay sin fulle diskografi var til stor hjelp, og tilsaman blei dette ein flott sjuandeplass på lista.

6: Mark Kozelek har ikkje gått av moten i 2011. Hans Sun Kil Moon held seg godt inne på lista, stort sett på grunn av albumet Admiral Fell Promises, der Kozelek er einaste bidragsytar, med sår stemme og praktfull nylonstreng-gitar. Denne plata åleine forsvarar plasseringa, og særskild er den fantastiske låta “Alesund”, som virkar å vere basert på Kozelek sine opplevingar på turnè i Ålesund, verd å sjekke ut.

5: Dette er ein godbit. Av ein eller annan grunn fekk ikkje postrockarane Explosions in the Sky frå Austin, Texas plass på lista i fjor. Dette er eit av mine absolutte favorittband. Med tre elektriske gitarar og ein kar på trommer, strømmar det ut fantastiske gitarkomposisjonar som får fram gåsehuden gong på gong. I tillegg har dei skreve eit glimrande soundtrack for ein av mine favorittfilmar, “Friday Night Lights”. Anbefalast! “Your Hand In Mine“, er ein god introduksjon.

4: Plass nummer tre og fire på lista har likegodt havna på nøyaktig likt antall avspelingar, så eg får ta eit val av kven som kjem på pallen og kven som ikkje gjer det. Eg omtalte den eg har valgt som nummer fire på lista i ein post tidlegare i år, og han har ikkje skuffa utover året. Singer-songwriteren Damien Jurado er ikkje ulik Mark Kozelek i sjanger og uttrykk, og sjølv om eg ikkje synst han er akkurat like god, er han vel verd fjerdeplassen. Flotte songar som “Everything Trying” og “Sheets” dannar grunnlaget for denne plasseringa.

3: I år er dei som har tatt meg aller mest med storm frå London, England. Dei har ein X-faktor som har vore vanskeleg å matche, og kva er vel då meir passande enn at gruppa har namnet The xx. Med debutalbumet “xx” har indie-popgruppa skutt rett til himmels både på statistikken min og generelt i musikkverda. Albumet, proppfulle av deilige melodiar som kan få sjølv den mest stressa trebarnsmor til å slappe av om kveldane, er elska av kritikarane og sjølvsagt mykje viktigare elska av meg. The sky is the limit for denne gruppa, som arbeidar på andrealbumet som skal sleppast i 2012. Det einaste negative er at dei ser heilt jævlige ut alle saman.

2: I fjor inkluderte eg ei lita liste med namn som eg trudde ville dominere listene i år. God is an Astronaut var på den lista. Eg fekk rett. Dei irske postrockarane har fleire album som held skyhøg kvalitet, og det har eg verkeleg benytta meg av i år. Det har resultert i ein soleklar andreplass. Eg ser fram til fortsetjinga, og håpar på eit nytt album snarleg.

1: Dei mest avspelte i år var det vel liten tvil om. Med eit nytt, veldig bra album og samstundes eit arsenal av album med stor gjenhøyrsverdi har indierockarane i Death Cab for Cutie knust all motstand i år. Glimrande lyrikk og gode melodiar med evnen til å setje meg i ein spesiell stemning er ein vinnande kombinasjon for ein litt tafatt, nerdete og melankolsk anlagt tjuetoåring frå Ølve. Godt hjulpe av fleire songar på dei mest brukte spelelistene, samt mykje lytting til det nye albumet “Codes and Keys“, er Ben Gibbard og dei andre godgutane “vinnarane” av dette årets oppsummering.

Oppsummert ser lista altså slik ut:

2011 har bydd på mykje nytt og godt. Då er det berre å glede seg til 2012, om då ikkje verda går til helvete. Det er kjekt å forsøke å spå litt slik eg gjorde i fjor, så derfor forsøker eg meg igjen.

Maybeshewill – Engelsk instrumentalband som har levert kanskje årets beste album i “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone“. Det spørs om det ikkje vil bli høyrt mykje på, og i tillegg har eg ikkje utforska dei tidligare albuma deira skikkelig.

The Temper Trap – Etter eg har høyrt førstealbumet “Conditions” sønder og saman, noko som vart belønna med sjuandeplass i fjor, er eg no ekstremt klar for andrealbumet. Etter Twitter-kontoen deira å dømme, burde det ikkje vere så altfor langt unna. Her er fallhøgda riktignok stor.

Metallica – Ikkje tale om at desse gutta går to år utan å vere på topp ti.

Det vart mykje masing no, men om du enda ikkje har mista interessa, oppfordrar eg gjerne til å kommentere eller like posten dersom du fann noko interessant her. Husk også at det beste av det beste alltid er tilstades på Ultimate Awesome- spelelista mi. Godt nyttår!

I byrjinga av november spelte me returkamp i europacupen, der det blei 1-3smell og tidleg exit. Helga etter var det innleiiande nordisk i Stemmemyren. Det endte slik:

Me skal spele sluttspel siste helga i januar, kvar me skal spele veit ingen. Ellers har me avansert til cupfinalen samt vunne alle våre seriekampar utanom heimekampen mot Førde, der dei blå vart aldeles for sterke for oss når me var utan to leggjarar og ein kviterussar. Neste gong skal me vinne. Neste gong er i cupfinalen, så det hadde passa greitt.

Elles har eg hatt to rimeleg stressande veker med skuleeksamen og overlappande heimeeksamenar. Det gjekk greit. I desember har eg jobba ein heil del med dette:

No ventar ferie. Medan eg gjorde dette

gjekk eg gjennom omlag 140 lokalaviser på jakt etter dei som publiserer dei beste lokalsakene (les: dei med minst reell nyhetsverdi). Eg enda opp med 14 aviser som eg vurderer som gode kjelder for lokalnytt. I jula kjem det som resultat antagelig ein post fullpakka med glimrande lokalnytt. Ein smakebit er frå Tidens Krav i Kristiansund. Kven er vel ikkje interessert i å lese om den rolige natta for politiet?

I forhold til jobbeperioden min er det også viktig å nemne at eg overlegent vann den uhøgtidlege god jul- konkurransen på jobb, der det var meininga å få folk (som me  først tvingar til å betale rekningane sine) til å sei god jul til oss. Eg enda opp på 12. Med sikkert omlag 400 telefonsamtaler bak meg på 15 dagar, er det vel trygt å seie at eg ikkje er den jevne nordmann sin besteven.

Ellers i jula kjem sjølvsagt også oppsummeringa av musikkåret 2011, med den musikken eg har høyrt mest på i løpet av året som gjekk, og mine spådommar for neste år. Så her er det berre å glede seg i jula. Sidan det er juletider, kan eg også nytte høvet til å ynskje alle som les dette ei særs god jul.

Turen begynte med grytidlig fly som sjølvsagt vart forsinka. Heldigvis var det tåka på mellomlandinga i Frankfurt som var årsaken, derfor var også flyet vidare til Minsk forsinka. Me ankom Minsk omlag to timar seint. På førehand hadde me (les: eg) gjort oss opp noko usaklege og stereotype meiningar om korleis Kviterussland kom til å vere. Deprimerte folk, slitne fasadar med grelle fargar, paddeflatt land med 98% myr, kjernekraftverk overalt og med eit militært politi som ikkje tenker seg om to gongar før dei skyt deg i hovudet. Overraskande nok var alt (utanom det med politiet, heldigvis) skremmande nøyaktig.

Vårt første måltid tok me inn på Horizont, ein rådyr flyplassrestaurant. Der betalte me drøye halvannan million kviterussiske rublar for forrett og hovudrett til 14 mann. Det viste seg å vere snaue tusenlappen i norske kroner. Dette tenkte me var relativt billig, heilt til vår kviterussiske flyktninglagkamerat Andrej Khanevski, som ikkje turde vere med på turen i frykt for å bli heldt igjen (true story), opplyste om at me var blitt “svindla”. Me forsto altså no litt kor lista låg for prisar i Kviterussland.

Solid rekning. Drøy halvannan million. Najs.

Etter måltidet vart me geleida til ein buss som skulle skysse oss frå Minsk til Gomel, ein tur som ein rekna til å vere på omlag fem timar. Me frykta på førehand å vere stuck i ein gammal Soviet-buss, og frykten såg ut til å vere velbegrunna når me såg den utanfrå. På innsida viste den seg å vere reine tourbussen, med deilige seter og gode bord. På hovudbordet bakerst spelte me ørti runda BB på vegen fram og att, andre stader gjekk det i knotting på iFjøl og lytting til musikk.

Meget oppegåande interiør i bussen.

Til å åpne paradis var nøkkelen ganske slitt.

Laurdag, kampdagen, innebar enkel frukost på hotellet og plaging av den stakkars ansatte som måtte hente sju glas juice til Bjelland. Så bar det avgårde på trening i kamphallen, ein scthøgg og trist, men ellers bra hall med god plass, greit dekke og deilig takhøgde. Slapp morgontrening vart etterfulgt av kjapp dusj på hotellet og påfølgjande lunsj på ein restaurant i nærleiken. Gåturen dit innebar sightseeing i Gomel. Resultata av det var ikkje det heile store, som ein kan sjå under.

Kviterussland levde opp til forventningane

Gomels svar på det skeive tårnet i Pisa.

Ut frå trådlausnettverket på staden heitte restauranten me var på Gril House. Deilig salat til forrett og digg kjøt og steikte poteter til hovudrett var imponerande. Spesielt når det kosta omlag 500 kroner for 14 stykk. Me gjekk tilbake, hadde kort lagmøte og konstaterte at me ikkje visste ein dritt om motstandaren og fekk deretter mat servert på rommet. Najs. So var det til slutt tid for å reise til hallen.

«Nei Øivind, EG ska blokka!»

Me reiste tilbake til hotellet, dusja raskt og gjekk tilbake til Gril House og der stod maten klar til oss. Me måtte ete raskt, før me sette oss i bussen og dura avgårde i relativt uhyrlig tett tåke. Bussjåføren meinte likevel at mest mulig venting på flyplassen var naudsynt, og foretok noko herlig livstruande forbikøyringar. Det gjekk som det førebels alltid har gjort, bra. Resten av turen er relativt lite interessant, me sov, me åt for ein drøy million og deretter var det flyplasshelvete på Minsk, mellomlanding Frankfurt og deretter straka vegen til Bergen. Alt dette frå rundt kl 22 til 12, for min del omtrent utan søvn. Herlig svimete var eg då eg kom heim. Heldigvis visste Raad råd, og kvilte middag med meg! Takk for det.

Eg har faktisk ikkje slutta, eg har berre ikkje hatt ork, tid eller interessant nok liv til å lage til ein tekst. Som vanleg. No vurderer eg det slik at det har skjedd nok nevneverdige ting til at eg kan føyse det saman i eit innlegg eller to. Blogginga mi er særdeles sporadisk, og det får ein berre leve med sjølv om eg forstår at det kan vere vanskelig for enkelte. Neida. Joda. Neida.

Sidan sist innlegg har eg begynt å gjere skule igjen, eg har faga MEVI103 og INFOMEVI201. Desse faga er relativt teoretiske og krever dermed ein del arbeid. Med andre ord kan eg konstatere at eg valgte feil fag å bruke dei frie studiepoenga mine på. Neida. Joda. Neida.

I tillegg til skule så er eg også i gjenge igjen med jobb. Alltid deilig å kunne ta seg ein kopp kaffi og kreve pengar frå folk som ikkje har betalt rekningane sine. Neida. Joda. Faktisk.

Og så var det det som eg kanskje brukar mest tid på, nemlig volleyball. Sesongen er godt i gong, og me har for øyeblikket fire strake sigrar, inkludert smud bortesiger mot gullrival Firdaposten med 3-1. Det gir oss kanskje eit psykologisk overtak vidare i sesongen. Me har no også spelt europacupkamp i Kviterussland, og referat og utfyllande latterliggjering av valutaen deira m.m kjem i eit eige innlegg. Ellers på volleyballsida har eg prøvd å hjelpe Janne Kongshavn med ny blogg. Den kan sjåast på jannekongshavn.com. den er som mange ser basert på det same temaet som pryda Kongshavn/Aas- bloggen. Det skal også seiast om bloggen at den blir særs mykje flittigare oppdatert enn min. Så om de er ute etter ein oppdatert volleyballblogg, kan de prøve lukka der. Eg legg ved eit bilete av laget vårt, som Frode Andersen har knipsa.

I mellom skule, jobb og volleyball får eg tid til litt andre ting. Ikkje berre er eg så heldig som får nyte kvalitetstid saman med min betre halvdel, nokon gongar har eg også høve til å utforske musikkverda på jakt etter noko nytt å høyre på. I den forbindelse er det nokre songar som peikar seg ut som over gjennomsnittet glimrande, og som eg må dele med dei som les dette for å gjere livet deira betre. Eg går som alltid ut frå at alle har Spotify, og oppfordrar herved sterkt til å prøve ut Throwing Stones av Shout Out Louds, Yesterday Was Hard on All Of Us av Fink (takk til House M.D for nok ei perle) og ikkje minst Red Paper Lanterns av Maybeshewill. Ellers er alt det beste nye eg har funne sjølvsagt lagt til på Ultimate Awesome- lista mi.

Det finst mange selskap som tilbyr pokertenester, men PokerListings passar spesielt godt for dei som vil begynne å spele poker. PokerListings er ifølge heimesida deira verdas største og mest pålitelige online pokerguide. PokerListings har ikkje eigen klient, men er heller ein guide som hjelper spelaren til å finne pokersida som passar best for kvar enkelt. Til dømes har ein ei side som viser dei til einkvar tid mest populære nettpoker-romma. Her finn ein også nyhende, statisikk, reglar og normer for alle pokervariantar, strategiar for alle ferdighetsnivå og anna knask.

Målet til PokerListings er ifølge dei sjølv likevel primært å vere den beste guiden til online pokersider for nye spelarar. Om du vurderer å begynne å spele, er det verdt å ta ein tur innom her.

Kinesarar er ikkje spesielt ufortent kjent for å vere litt småfrekke når det kjem til å lage kopiar på kjende merkevarer og produkt. Eg visste likevel ikkje at det skulle vere so inn i satans gale som det me opplevde i litt småskittent smug i downtown Shenzhen. Her selte ein mobiltelefonar. Dei såg først ut som vanlege mobiltelefonar, men når me tok dei nærmare i augesyn fann me ut at dei var kanskje ikkje heilt som vanlege mobiltelefonar likevel. Minimale namneendringar var gjort, noko som for oss var såpass morosamt at det førte dei fleste av dei norske gutta ned i kneståande av latter. Nedanfor følgjer ei lita liste med kreative namneendringar på kjente mobilprodusentar.

• HTC – CHT



• Sony Ericsson – Suny Ericsson
• LG – LC
• Google – Googol OG Goggol, to ulike namn rett ved sida av kvarandre



• Philips – Fhilips
• Nokia – NCKIA (Her kamuflerte dei C’en ved hjelp av utydeleg font) OG Nokoia

Og sist, men ikkje minst, min personlege favoritt som var så hysterisk bra at eg måtte ha fysisk og psykisk behandling for å komme meg vidare i handlerunden:

• Iphone – Ifpone (Ligna ikkje på ein Iphone i det heile tatt)

Om ein nokon gong skulle vere deprimert og lei seg, er det berre å slå opp på denne bloggposten og trøste seg med at det finst ein del kinesiske mobilprodusentar som er mykje tristare enn det du er.

Serbisk namnehumor går ut på å setje “-ic” bak eit verb. -ic- endinga skal fungere som norsk “ikkje”. Verbet framfor -ic kan vere ka som helst, men det fulle namnet må få ein betydning.  Og så seier du namnet. Helst bør betydningen av navnet vere ironisk i forhold til tittelen du vel at vedkommande har. Vidare er det morosamt å formulere vitsen med til dømes “Har du høyrt om den serbiske xxx?” eller liknande. Her kjem nokre døme på god serbisk namnehumor.

Høyrt om den/dei serbiske…

• Optikaren, Seric?
• Kunnskapsministeren, Vetic?
• Gymlærarane, Giddic og Maktaric?
• Motivatoren, Vilic?
• Jernbanesjefen, Gaaric?
• Nedbemanningsansvarlige, Trengic?
• Sjefen for Microsoft Serbia, Virkaric?
• Dei strenge lærarane, Skrytic og Rosic?
• Anorektikarane, Etic og Spisic?
• Urmakeren, Rakkic?
• Optimisten, Kanic?
• Pornoskodespelaren, Komic?
• Fotballkeeperen, Grepic?
• Biskopen, Truric?
• konservative politikaren Skjeric?
• Fartsbølla Stoppic?
• Pasifisten Skytic?
• middelmådige skiløparen Gliric?
• middelmådige skihopparen Flytic?
• middelmådige skiskyttaren Treffic?
• Filosofistudenten Begripic?
• Sjefen i bemanningsbyrå, Vikaric?

Her er mulighetane rett og slette uendelige. Om det er nokon som føler seg i det spesielt serbiskmorosame hjørnet, kan dei bidra med vitsar i kommentarfeltet. Lykke til.

Namn: Joakim Larsen
Kallenamn: “Ikea-bordet”, “Octopus”, “Lolshot”
Joakim kjem frå Skjeberg, som eg trur er ein tettstad. Tettstadens namn har opphav i fabrikken som står for sysselsettinga i området, nemlig Skjefabrikken. Ein gong måtte fabrikken dumpe det dei hadde produsert i skogen, og resultatet blei eit skje-berg. Nok om det.

Viktig å vete om Joakim er at han har ein litt flaut høg fettprosent, lagets høgaste, og eit noko usunt kosthold. Dette trass i at han i følge seg sjølv er ein av Grete Roedes største fans. Joakim bur for tida i Stavanger, der han har tatt med seg bøtta og spaden og begynt å spele sandkassevolleyball.

Namn: Andrè Tolleshaug
Kallenamn: “Tank”
Andrè er frå Morvik, samme stad som Kåre.

Andrè Tolleshaug bar som ung litt på det samme ønsket som Kåre om å bli afroamerikansk, og var relativt gangsta. Han slo seg etterkvart til ro med å vere kvit. Andrè har i ei årrekkje leika med stikkontaktar på skulen, dette ser ut til å på ein eller annan måte bli hans levebrød. I løpet av åra, og kanskje spesielt gjennom opphaldet i penthousen i Bergen Sentrum har han også utvikla stor sans for elektronika-musikk.

Namn: Ørjan Siljander
Kallenamn: “Ole-Jan”
Ørjan Siljander er ein gut frå den fasjonable plassen Salhus. Namnet kom av at det her låg eit bygg som folk ikkje var heilt sikre på skulle kallast ein sal eller eit hus.

Ørjan Siljander blei født noko for seint, og det må seiast å ha prega oppveksten til både han sjølv og alle andre som han har avtalar med. Ørjan jobbar hos foreldrene sine på Rikall Noreg, som er ein leverandør av kvalitetskvitevarer og volleyballspelarar.

Ørjan har vore mormoner heilt sidan 2006, då eit opphald hos ein vertsfamilie i Canada gjorde stort inntrykk på den unge Siljander. Ørjan må likevel seiast å vere verdas dårligaste mormonar, då ingenting han gjer eller seier har noko som helst med mormonske verdiar å gjere. Men han er mormonar.

Namn: Kåre Helvik Morken
Kallenamn: “Kole”
Kåre kjem frå ein plass i Åsane som heiter Morvik. Før plassen fekk namn, budde det særs mange mødre her. Og når det også var ei vik, blei valet enkelt.

I ein alder av tre år blei Kåre saman med Lisa Aaland, og dette er også hans einaste interesse, bortsett frå å spele alle utgivelsar av NBA-spel frå EA Sports. Dette gjer han fordi han må gi næring til draumen om å vere afroamerikansk. Forholdet med Lisa må seiast å ha hatt stor innverknad på Kåre. Legar hevdar at Kåre lider av det velkjente Schei-syndromet, nemlig tidlig aldring. Heldigvis har Kåre fått den milde varianten, som berre er mentalt. Dette er grunnen til at Kåre i ein alder av 22 allereie har hus, bil og hund.

Namn: Martin Støyten
Kallenamn: “Kongen”
Martin Støyten kjem frå Hemsedal. Namnet kom sjølvsagt av at det ligg i ein dal, der alle var samde om å byggje husa sine med hems.

Martin er siste generasjon av ei lang rekkje inkompetente elektrikarar, som stadig vart utsett for uhell. Derav etternamnet Støyten. Martin er ein særs hyggeleg person som ser positivt på dei fleste situasjonar og personar. Martin er glad i å få ein god start på dagen, og har derfor via dei to siste åra av livet sitt til å be morgonbønner, eventuelt sjå YouTube- klipp av spenstige motorsykkelhopp. Enten eller. Martin har samiske aner, og skal derfor vurdere flytting til Tromsø neste år for å vere nærare røttene.

Namn: Jon Arnesen
Kallenamn: “Amazon.com”
Jon Arnesen har opphav frå ein stad som heiter Hoston. Namnet blei gitt ved at ein amerikanar med norske foreldre som flytta attende til Noreg. Han budde i Houston i Amerika, og hadde opprinnelig tenkt å kalle staden for dette. Men dysleksien slo inn, og resten er “houstorie”, som dei lokale neppe likar å vitse med.

Jon har dei siste 12 månadane heldt seg i motehovudstaden Førde. Her har han undervist i spansk, tysk og maorispråk til førskulebarna der. Kritiske journalistar i storavisa Firda har hevda at undervisninga var doåraleg utnytting av ressursar, og i kjølvatnet av denne kritikken har Arnesen tatt sin hatt og meldt flytting til Trondheim. Arnesen ser denne saken som avslutta, eller finito som han forgjeves forsøkte å lære barna.

Namn: Kristian Tørres Mjelde Bjelland
Kallenamn: “Mouse”
Kristian er frå Gaupås. Her var det mange gauper før i tida. Dei blei imidlertid fort utrydda etter kvart som Otte, Kristian sin far, flytta dit og begynte å jakte på dei helvetes satanns idiotgaupene for moro skuld.

Kristians oppvekst var sterkt prega av faren. Ikkje berre smitta Stord-dialekten over på gutungen, men Kristian benytta også einkvar anledning til å skryte over faren, hovudsakleg over kor høg han er. Etterkvart vaks guten opp, og skrytinga avtok. I dag er Kristian ein ansvarleg gut som passar godt på både fulle folk på byen og kjærasten sin Solveig, som også er søstera til Kåre.

Namn: Sigurd van Dijk Festøy
Kallenamn: “Bazooka”
Sigurd har opphav i Volda, som fekk namnet på bakgrunn av resultata av sin innvandringsfiendtlige haldning.

Sigurd tilbrakte store delar av ungdommen føre videokameraet. Skodespel var hans store lidenskap, og han vil alltid bli hugsa for blockbusteren “Soss vs uteliggjar”. Her spelte Sigurd rollen som Soss 1, ein empatisk og samansett person. Sigurd har uttalt at dette var den mest krevjande rolla han nokonsinne har spelt. Andre filmar han har medverka i inkluderer “Soss vs. Panasonic Panthers”, der han tok opp att glansrolla frå 2008. Ellers har Sigurd endelig fått sin eigen film, regissert av Haruya Indo. Den handlar riktignok om volleyball. Ryktene seier at Sigurd har planlagt rolla i filmen heile livet, og har trena seg opp kun for denne rolla. Ikkje ulikt måten Christian Bale slanka seg sjukelig ned for rolla i “Maskinisten”.

Namn: Marius Kristian Wollan
Kallenamn: “Kristian”
Marius kjem frå dalen der alle kjenner seg heime, nemlig Heimdal.

Marius Kristian i løpet av oppveksten på forbilledlig vis utvikla hormonane sine og med det interesse for småfrekk spekulering på jenteaksjemarknaden. Ryktene seier at Marius har investert på fleire frontar. Kursen skal visstnok ha gått i været då frisøren omsider blei avlagt eit besøk. Marius gjekk også drastisk ned i vekt denne dagen.

Namn: Jonas Kvalen
Kallenamn: “UUUUUUU”
Jonas er i likhet med Sigurd frå Volda, sjå over.

Jonas viste tidleg interesse for bokstavar og det å lære seg å lese. I byrjinga var alle bokstavar av interesse, men då Jonas tok til å spele volleyball, endra noko seg. Etter ei tid var det kun bokstaven U som var av interesse for guten. Denne interessa dyrka han både på og utanfor bana, men kanskje spesielt på bana der han benytta einkvar anledning til å sei eller rope denne bokstaven. Ellers har Jonas allereie rukke å gifte seg. Han har nemlig inngått lovleg ekteskap med volleyball. Han tar godt vare på ektefellen sin, framtida ser derfor ljos ut for voldsmannen (eller kallast dei voldingar?). Jonas er også glad i å leike i sandkassen, gjerne saman med eller mot Joakim.

Namn: Lars Fredrik Tvinde
Kallenamn: “Fredderen”
Lars Fredrik kjem frå Førde. Ingen veit korleis dette namnet oppsto.

Lars Fredrik er ein gut som legg mykje tid ned i å sjå bra ut på håret, samt dataspelet World of Warcraft. Lars Fredrik trivst like godt i sandkassen som på parketten, gjerne saman med Jonas. Frå hausten av skal Lars Fredrik lære seg å leike med stikkontaktar heime i Førde, samtidig som han speler volleyball for moderklubben.

Namn: Yngve Sundfjord
Kallenamn: “Wild animal”
Eg fekk hjelp til presentasjonen av meg, sett med augene til ein medspelar som eg ikkje kjem til å navngi. Takk for det.

Yngve er fra tettstedet Ølve. Navnet stemmer fra tidlig 1970-tallet da bygden ble truffet av helgefylla. Her ble det fort en stor sak om det var øl eller vin som var tingen. Det ble gjort en drikkekonkuranse, her vant øl enkelt. Det er derfor folk kommer bort til folk fra Ølve og støtter de i deres sak ved å bare si:”ØL” og holde et glass fram.

Yngve sine hobbyer varierer fra skiballett til servering i bryllup. Yngve meldte seg inn på SATS i en alder av 4 år, noe som resultatet idag kraftig tyder på. Utenom å trene vekter var Yngve veldig glad i å reise. I en alder av 4,5 år hadde han backpacket rundt i Europa i 9 mnd. Det var her han traff sin flamme, Maja.

Med denne sanne historia om meg rundar me av spelarpresentasjonen. Eg håpar alle interesserte har blitt meget klokare av dette.

Sendinga blei produsert av den polske tv-kanalen PolSat, og eg må sei at dei har virkelig gjort ein heilt eineståande jobb. Spesielt introduksjonen av ultra slowmotion- kamera har fått siklet til å hengje laust utallige gongar når eg scouta etter gode klipp å ta med i filmen. Filmen er i grunnen ein einaste lang kavalkade av fantastiske super slowmo-klipp. Litt usikker på kor mange timar eg har lagt ned i filmen, men medrekna høgdepunktleiting, redigering og eksportering reknar eg med eit tal på nærmare 75 timar. Eg anser filmen som den beste eg har laga hittil og satsar på at den fell i smak hos andre og.