• Ei middelaldrande dame sitt desibelnivå på kaklelatter når dei befinn seg på kollektive framkomstmiddel er proporsjonal med tid sidan sist gang ho/dei var ute på byen.

• Eit menneske sin IQ er proporsjonal med avstanden vedkommande plasserer seg frå døra på ein buss når dei skal inn, der å stå heilt inntil bussdøra tilsvarar 0.

• Hjå menn i alderen 30-61 er alderen på bilen og det daglege antalet røykte sigarettar proporsjonalt.

• 84 – 87% av norske kvinner i alderen 20-25 år eig eit burgunderfarga Acne-skjerf.

• 9 av 10 internettbrukarar synst denne lista var helvetes unødvendig.
  

Det einaste logiske svaret på det er at det ikkje er sjans i helvete at dei kan bevise at mor deira er verdas beste. Det er heilt sjukt mange mødre i verda og konkurransen er beintøff. Og allereie ved å la ungen sin skrive femten utropsteikn på Facebook-statusane sine har mora eit dårleg utgangspunkt for å vere best.

For å avgjere dette foreslår eg å arrangere ei offisiell, verdsomspennande tevling der mødrene konkurrerer i ulike førehandsdefinerte øvingar. I ei slik tevling bør mødrene konkurrere i målbare øvingar som matlaging, rydding, kjefting osb. Andre eigenskapar, som årleg inntekt og MILFhetsgrad bør også målast. I tillegg bør ein også foreta periodiske målingar på grad av idioti på borna (som kan kallast mammagrafi). Kriteria for ei slik måling bør minst inkludere kvalitativ vurdering av eventuelle tatoveringar, frekvens av OnePiece-bruk og føretrekt antal utropsteikn i Facebook-statusa, men også mykje, mykje anna.

Desse forslaga er berre ein sped start. Men verda treng ei slik tevling. Derfor inviterer eg alle i heile verda til å vere med å bestemme reglane. Berre så synd at denne sida vert lesen av ingen i heile verda.

Når eg i dag las at fotballekspert Lars Tjærnås skulle velge ut tidenes Brann-lag, slo ein mykje meir interessant tanke ned i hovudet mitt, ein tanke eg har tenkt fleire gongar tidlegare: Kva er tidenes VERSTE Brann-lag? Eg ser på dette som mykje meir underhaldande og alternativt for dei genuint interesserte enn ein presentasjon av det beste laget, og ein fin nostalgitripp frå mine yngre dagar (om det er lov å skrive, når ein for satan berre er 22 år gammal) Eg kjem derfor i denne posten til å presentere det eg meiner er det verste Brann-laget frå mi tid som supportar, det vil seie omlag dei siste 15 åra. Det har vore utruleg vanskeleg å velje blant alle dei satans møkkaspelarane Brann har betalt trygd til opp gjennom åra. Eg har beslutta at laget mitt stiller i ein klassisk 4-4-2- formasjon.

Keeper: Rohnny Westad

Westad kom til Brann før 1998-sesongen etter mellom anna å ha vunne NM med Bodø/Glimt to gonger samt tatt to Tippeligamedaljar med samme klubb. I sin første sesong gjorde Westad ei rekkje vanvittige blundarar, og i sin andre sesong gjekk han stort sett skada og vart meir kjend for arbeidet han la ned på psykologistudiet på universitetet. Forsvann saman med sin direkte imponerande skjeggvekst attende til Glimt i 2000.

Høgreback: Marcus Bakke

Bakke kom til Brann frå Bærum i 2000-sesongen. Kom inn som eit friskt pust då og spelte 7 kampar. Sidan sleit Bakke stort sett benk på grunn av min aller største helt i Brann-drakt (dog heltestatusen var noko ironisk), Geirmund Brendesæter. At Bakke sto bak ein så vanvittig begrensa spelar som Geddi, er åleine eit prov på manglande kvalitet.

Midtstoppar: Fredrik Klock

Blant mange gode kandidatar på midtstopparplass, som til dømes Jon Erik Indrebø (som klarte kunststykket å spele totalt omlag 60 sekund på A-laget) og Michael Thwaite, vel eg Fredrik Klock til den første midtstopparplassen på laget. Sunnmøringen var høg og blond, og det er stort sett det finaste ein kan sei om fotballspelaren Klock. Vart fullt fortent fristilt tidleg i 2006.

Midtstoppar: Janez Zavrl

Stort betre var ikkje Janez Zavrl. Slovensk B-landslagsspelar som spelte 10 kampar for Brann i 2006. Nokså klønete og uteknisk type som eg hugsar best som matchvinnar for Start i ein 0-1 kamp på Stadion i sølvsesongen 2006.

Venstreback: Joakim Hagabakken

Joakim Hagabakken kom til Brann i 2001, og fekk heile to kampar denne sesongen. Det seier litt om Hagabakken sine kvalitetar at han ikkje var i nærleiken god nok for laget i forkant av den elendige 2002-sesongen. Denne posisjonen er forøvrig godt besatt med grusomme namn som Stig Krohn Haaland og Torbjørn Kjerrgård som andre gode kandidatar.

Høgrekant: Tom Sanne

Tom Sanne kom til Bergen i midten av 2004 etter mange år som ein viktig brikke på høgrekanten hos Viking. Viste seg desverre som svært begrensa og i periodar fullstendig ubrukelig hos Brann, sjølv om eg meinar at han spelte relativt jævla bra i ein kamp mot Fredrikstad på Stadion (trur eg) Valte klokeleg å få seg ein vanleg jobb etter 2005- sesongen.

Sentral midtbane: Jonas Jonsson

Ein av dei mest soleklare plassane på laget går til svenske Jonas Jonsson.  Jonsson kom til Brann i 2002 og hadde i starten langt, stygt hår, høg lønn og trøye nummer 10. Spelte som ei dement kjerring i starten av sesongen, og hadde desverre også rygg som ei. Ryggen hans sette ein stoppar for både karrieren i Brann og fotballkarrieren generelt, og det var vel ingen som grein av den grunn.

Sentral midtbane: Anthony Magnacca (Kaptein)

Om Lionel Messi er førstemann som vert skrive på lagoppstillinga til Barcelona, er australske Magnacca førstemann på denne, i tillegg til å vere både kaptein og tillitsvalt. Teitur Thordarson meinte denne karen var ein spennande spelar og henta han til Bergen i 2005. På grunn av skadeproblemer vart Thordarson nødt til å setje Magnacca inn som sentral midtbane saman med Raymond Kvisvik i ein bortekamp mot Bodø/Glimt. Magnacca såg ut som eit bortkomment lam på banen, og Brann tapte 1-5. Magnacca spelte aldri igjen for Brann, og sportsjournalist i Bergens Tidende, Anders Pamer, omtalte Magnacca som “Den klart svakeste spiller i norsk toppdivisjon siste tolv år. Kanskje noen sinne, for alt jeg vet. Et null.”

Venstrekant: Michael Helegbe

Lettbeint og teknisk venstrekant som var kaptein på det ghanesiske U21-landslaget då han kom til Brann. Dessverre vart Helegbe aldri i nærleiken lettbeint og teknisk nok, og skapte stort sett berre grå hår hos Brannfansen dei 4 kampane han fekk. Reiste vidare til obskure europeiske klubbar etter 2005- sesongen og var lettbeint og teknisk der.

Spiss: Mika Kottila

Kottila gålla for finske Helsinki i Champions League i 1998, og Kjell Tennfjord vart så imponert at kraftspissen blei henta til Brann for heile fire millionar kroner. I Brann gjekk det uhorvelig trått for finnen, som kun makta èi scoring. Blei raskt sendt vidare til Trelleborg i Sverige, og står igjen som ein av dei verste investeringane Sportsklubben nokonsinne har foretatt seg.

Spiss: Joakim Sjöhage

Ein annan av dei verste investeringane er Joakim Sjöhage. Om eg ikkje tar heilt feil, kom den svenske kjekkasen Sjöhage til Brann for omlag ein million kroner. Han var ein rask bakromsspiss som mange, inkludert underteikna, trudde skulle gjere det verkeleg godt i Brann. Det skjedde ikkje, og det var ikkje akkurat eit godt teikn at han sto bak ein av dei mest begrensa spelarane i Brann si historie, Armann Smàri “Stolpur” Bjørnsson, i køen. Sjöhage spelte den siste kampen i 2007 då gullet allereie var sikra, ein frykteleg 0-3- kamp i horisontalt snødrev i Tromsø. Sjöhage sin solide tolkning av Bambi på isen blei det siste han foretok seg i Brann.

Lagoppstillinga ser dermed slik ut:

Dette er kanskje ikkje det verste Brann- laget gjennom tidene, men det er iallfall etter mi meining det verste laget i mi tid som supportar. Eg tar forbehold om at det gjerne er andre, enda meir ubrukelege fotballspelarar som har heva lønn i Brann, men desse er altså før mi tid. Til slutt vil eg gjerne inkludere nokon honorable mentions:

Trond Fredrik Ludvigsen: Rask kant/spiss som elles hadde ein god karriere, men som stort sett spelte dårleg og var skada i Brann.

Tomas Razanauskas: Teitur Thordarson samanlikna litauaren med Michel Platini, men det såg ikkje Brannfansen mykje til. 28 kampar, dei fleste av dei mildt sagt middelmådige.

Sergei Terehhov: Ving som spelte 30 kampar på to og ein halv sesong. Klarte ikkje utkonkurrere Alex Valencia. Det seier alt om kvalitetane til estlendingen.

Dylan Macallister: Debuterte med eit brak med to mål i debuten, stilte opp i surfereportasje med BT på Vannkanten, og formkurven gjekk derfrå som eit stup frå femmeteren i nemnte Vannkanten. Oppfinnar av Dylan-finta, der ein sparkar ballen forbi motspelar og spring rett i han.

Arnaud Monkam: Var god (eit relativt omgrep i Brann samanheng) på prøvespel i 2005 og fekk kontrakt. 12 lite imponerande kampar seinare blei det Løv-Ham for kamerunaren.

Tadas Labukas: Spelarar med “duellsterk” som fremste eigenskap er sjeldan ein suksess, heller ikkje med litauiske Labukas. 13 kampar og 0 mål og rett heim er fasit den mildt sagt begrensa spissen.

Espen Musæus: Hadde kallenamnet “Super-musa” i VIF, men var ikkje like super i Brann. Etter fire kampar var det rett attende til hovudstaden for den aldrande spissen.

Maynor Suazo: Landslagsspelaren frå Honduras kom frå fem sesongar i østerrikske Salzburg. Midtbanemannen evna fint lite i Idrettsveien og vart sendt rett attende snøggast råd med to kampar i bagasjen.

Runar Normann: Ein berømt spelar i Brann, men ikkje for kvaliteten på bana. Sa etter seks kampar i rødt opp kontrakta i protest mot laguttaket til Mons Ivar Mjelde. Blei belønna med prisen “Årets Kødd” i BA i 2003. Svært nær ein plass på laget, hadde det ikkje vore for at han faktisk var ein ålreit spelar.

Kjelder: Brann.no, wikipedia.com, colours-of-football.com, hjernen min.

Nok ein gong har eg brukt for mykje tid på dette, men det viser seg stadig at å finne flotte volleyballhandlingar og musikk og å setje dette saman til ein film er god rekreasjon når eg har nokre timar til overs.

Eg har igjen brukt God is an Astronaut til musikk. Eg har eigentleg lyst å bruke noko anna, men eg finn liksom ikkje noko som passar. Dei japanske produsentane hadde tydelegvis ikkje budsjett til super slow motion- kamera, så produksjonen var dessverre ikkje like god som på World League Final Eight. Likevel blei det nokon estetisk fine og sportslig imponerande lookaway- linjesmashar, stygge singelblokker og brutale tremeterangrep.

Filmen er tre minuttar og førtitre sekundar lang, så dette skulle det vere mulig å setje av tid til.

Snurr film.

Samuel Jackson er kjend for å vere litt tøff i kjeften. Særskild er han glad i ordet motherfucker. Dette kjem godt fram i tweetane hans, og det er dette posten handlar om. Jackson skriv ikkje alltid ordet grammatisk riktig, men for det meste skriv han ord som såvidt kan minne om det opprinnelege ordet. Dette synst eg er storleg morosamt, og nedanfor følg ei lang liste med variasjonar av orda “motherfucker”, “motherfuckers” og “motherfucking” som Samuel Jackson har brukt i tweetane sine, i kronologisk rekkefølgje. Som ein kan sjå, vert variantane stadig meir far-fetched utover.

"Why is that ladder fukkin wit so many folks?"

Grubbin w/ JayMo! She's my MUHFUQIN Podnuh!

• Muhfukka
• Muthafukkin
• Muhfuggas
• Mahfahkka
• Mufuggas
• Muhfuqas
• Muhphuggas
• Mahfakka
• Mahfahkkaz
• Mahphakka
• Muhfuqin
• Muhpfakka
• Muthaphucca
• Mughpfakkuh
• Mughpfukkuh
• Muffpfukah
• Mawphakkas
• Muhfuggahhhhs
• Moughoucccahs
• Mughuqqa
• Moupfuccuh
• Moupfouqa
• Mahpfauccauhs
• Muuphuuccahs
• Moupfacca
• Mupfuhqeuhs
• Muughuuqa
• MUTTUHFUKKUH!

Ok, det var kanskje ikkje heilt slik idèen til turen kom fram. Den sanne historia er at me ikkje visste heilt kva me kunne gje kvarandre i julepresang, derfor enda me opp på å gje kvarandre ein tur til Praha ein langweekend 10-13.februar. Storvegs. Og endeleg kom dagen for avreisa. Me fekk litt figurative kalde føtter då me troppa opp på Gardermoen og såg småfriske -12 grader på skjermen(dei same føtene vart etter kvart bokstavleg talt kalde), men me ignorerte det, boarda og laxa oss på nødutgangen. Då me kom fram, henta ein velkledd mann oss med ein plagsomt rein og luksuriøs doning. Det vart litt kleint for oss, som hadde huehår, joggebukser og ellers såg ut som 12- åringar. Vel framme på hotellet, var me godt nøgde med rom 606 . Eg gjekk på badet og konstaterte at dopapiret var bretta, og det var dermed openbart eit classy hotell.

Fredagskvelden gjekk for det meste med til å ta oss inn igjen etter den særs tidlege oppstandelsen tidligare på dagen. Eg må innrømme at eg slit med å huske noko minneverdig frå denne perioden. Me oppdaga at me kunne bestille mat til hotellrommet vårt, det gjorde me sjølvsagt. Ikkje eigentleg fordi me hadde mest lyst på akkurat den maten dei hadde, men når ein kan få maten på senga, så tar ein sjansen. På TV såg me den italienske Ted Mosby på ein italiensk kanal.

Den italienske Ted Mosby.

På laurdagen sto me opp utkvilte, åt ein overraskande delikat frukost og gjorde oss klare til ein dag downtown. Ute var det så kaldt at sjela mi måtte overtalast til å bli med. På vegen til sentrum tok me bilete. På ei bru. Me tok mange bilete på bruer. Det var noko med bruene som fekk oss til å ta bilete der ein heil del.

Her ser me Raad på ei bru.

"I'm on a bridge, muthaphucca"

Me hadde ikkje planlagt kva sjåverdigheter me skulle sjå, men Praha er greitt på den måten, plutselig rundt eit hjørne er det eit fantastisk byggverk bygd i ein eller annan funky tidsperiode, så me fekk plutselig sett ein del likevel. Me fann ut at det var greitt å gå opp i eit stort tårn, bygd i ein eller annan funky tidsperiode, med utsikt over mesteparten av byen, slik at me slapp å gå til alt. Nedanfor følgjer eit panoramabilete som dekkjar det meste.

Praharamabilete

Då kan me sei oss ferdige med sightseeinga. Sjølv om me stort sett hadde snudd lommeboka og tømt den på leit etter finansar til sjølve reisa, fann me på mirakuløst vis plass på budsjettet til å shoppe. Det enda heldigvis godt. Etter ein lang shoppingrunde var det endeleg duka for høgdepunktet for dagen, nemlig Vytopna Restaurant. Denne restauranten har eg gleda meg til å besøke, då dei på spenstig vis køyrer ein del av ordrane sine rundt på modelltog! Vytopna er ikkje det soleklare valet når ein er på jakt etter den beste og mest sofistikerte maten, men dersom det viktigaste kriteriet er å få servert drikka di på modelltog, er den heilt ypperleg. Me drakk ein øl, åt ein salat, tok bilete når toga køyrde forbi og sa oss nøgde med det.

Vel attende på hotellet nytta me den vederlagsfrie Wi-fien til å saumfare Tripadvisor etter dei smutaste, mest sofistikerte og romantiske restaurantane. Me enda opp på TGI Friday’s. Needless to say, så skjedde det ei avsporing av dei sjeldne i midten der ein stad. Kvar vår burger seinare fekk me smake på det nokså varierte taxilandskapet i Praha. For den samme turen me tidlegare hadde betalt drøye 20 kroner for, betalte me no brått 70. Ikkje akkurat store summar, men me rakk likevel å bli nokså bitre og veldig kalde.

Søndagen gjekk med til liknande bidniz. Me sørga for å få besøkt dei nærmaste kjøpesentra og dei lengste handlegatene. Når gode klesplagg kosta 10 kroner, var det verdt å snu alle steinar og risikere krampe i beina. På eitt av kjøpesentra oppdaga underteikna bowling. Eg, som gler meg til å bli pensjonist og kunne bowle kvar dag, var nokså klar for å bowle litt. Raad var ikkje like klar. Ho åtvara meg på førehand om mogleg frustrasjon og sinne. Men med si lange erfaring som betre halvdel leste ho trist kvalp-blikket mitt ypperleg, og blei med. Me gjekk først heimom hotellet og fresha oss opp og laxa litt. Tre rundar bowling, ein øl kvar og ustyrtelig rimelige 120 kroner seinare, sa me oss nøgde. Den siste runden var Raad bitter og i smerter, så der bowla eg for begge. Nedanfor ser ein bilete av oss i bowlande tilstand.

Raad stempla meg som bowlingsoss som følgje av beinstillinga.

Raad hadde også stil.

Etter dette fann me vegen til restauranten me hadde valgt ut for kvelden, Artisan Restaurant. Valget fell på denne grunna at den var omtrent næraste nabo til hotellet. Dette sparte oss for ein del frostskadar. Slik såg det utanfor.

Eg valte ei filosofisk tilnærming til restauranten.

Besøket blei ei god oppleving. Menyen inneheldt mange ord me ikkje forstod, og fleire av dei gjorde oss nokså bekymra. Me køyrde litt safe, Raad kjøpte kylling med ris, spinat, og ein deilig saus. Eg kjøpte ein hakket meir sofistiskert burger enn dagen før. Likevel følte eg meg litt teit der eg satt. Her kunne eg velje mellom kultiverte ting, som til dømes filetert uer bada i rødvinssaus og anrika uran (det kan ha vore noko anna som stod på menyen), men gjekk for.. hamburger.

Med nokon øl og litt dessert i magen rulla me tilbake til hotellet. Dette var stort sett det siste minneverdige me tok oss til på turen. Dagen etter gjekk med til utsjekk frå hotellet, innsjekk på flyplass, flytur saman med skilandslaget og Jon Michelet og så kunne me til slutt leggje oss i sofaen i Lægdene 10B, vel vitande om at meg og Raad sin første ferietur utan føresette hadde enda godt.

Me vil gjerne anbefale stort sett alt det me gjorde. Spesielt å ta bilete på bruene. Alle som reiser til Praha bør ta bilete på bruene der.

Dette er eit anna bilete me tok på ei bru.

I fjor tapte me 2-3, men i år tok me revansj og etter ein susande blå start feide me etterkvart Førde av parketten. Me er det mest stabile laget i Noreg og i finalen fekk me betalt for det. Det er ikkje til å leggje skjul på at det var fantastisk deilig. Legg ved eit grylebilete av meg som Frode Andersen har vært så dum å gi frå seg rettighetene til ved å legge det ut på Facebook. Kampen i sin heilhet kjem nok ut på min jutub-kanal ganske snart.

10: “Nederst” på lista finn me den britiske singer-songwriteren Fink. Denne meget begava mannen vart oppdaga under episode 2 av sesong 8 av House M.D. Der bidrog han til å setje stemningen med fantastiske “Yesterday Was Hard On All Of Us“. Eg sjekka han nærmare ut, og det falt såpass i smak at han er no den mest spelte dei siste tre månadane. Kunne nådd mykje høgare om eg hadde oppdaga han før.

9: Eit nytt og friskt innslag på lista er det skotske indierock- bandet The Twilight Sad. Vanlegvis forbinder eg Twilight med bleike eller steroidebolte vampyrar eller varulvar eller whatever som begår overgrep på 17- åringar, men i denne samanhengen har det heldigvis svært lite samanheng. Bandet har ein dyktig vokalist og ein utruleg evne til å skape spesielle stemningar, noko som passar særskild godt til lange skriveøkter og andre ting som krever konsentrasjon og fred i sinnet over lengre periodar (les: meir enn fem minutt). Ein ting er sikkert, og det er at dei ikkje har fått plasseringa fordi dei er pene.

8: Nummer åtte er ein kjenning frå i fjor. Jeff Buckley, den avdøde, vidunderlig talentfulle singer-songwriteren, har imponerande nok heldt seg inne på lista etter den overlegne sigeren i fjor. Han er nok godt hjulpe av songar på mykje spelte spelelister, men det er heller lite som er betre enn litt magi frå denne mannen i melankolske augeblikk.

7: Sjuaren på lista vil nok vere svært kjent hos dei fleste, og unødvendig å introdusere. Førstealbumet til Coldplay, Parachutes, er eit kjært album for meg, og det har vorte grundig gjenoppdaga i år. I tillegg hadde eg to heimeeksamenar der Coldplay sin fulle diskografi var til stor hjelp, og tilsaman blei dette ein flott sjuandeplass på lista.

6: Mark Kozelek har ikkje gått av moten i 2011. Hans Sun Kil Moon held seg godt inne på lista, stort sett på grunn av albumet Admiral Fell Promises, der Kozelek er einaste bidragsytar, med sår stemme og praktfull nylonstreng-gitar. Denne plata åleine forsvarar plasseringa, og særskild er den fantastiske låta “Alesund”, som virkar å vere basert på Kozelek sine opplevingar på turnè i Ålesund, verd å sjekke ut.

5: Dette er ein godbit. Av ein eller annan grunn fekk ikkje postrockarane Explosions in the Sky frå Austin, Texas plass på lista i fjor. Dette er eit av mine absolutte favorittband. Med tre elektriske gitarar og ein kar på trommer, strømmar det ut fantastiske gitarkomposisjonar som får fram gåsehuden gong på gong. I tillegg har dei skreve eit glimrande soundtrack for ein av mine favorittfilmar, “Friday Night Lights”. Anbefalast! “Your Hand In Mine“, er ein god introduksjon.

4: Plass nummer tre og fire på lista har likegodt havna på nøyaktig likt antall avspelingar, så eg får ta eit val av kven som kjem på pallen og kven som ikkje gjer det. Eg omtalte den eg har valgt som nummer fire på lista i ein post tidlegare i år, og han har ikkje skuffa utover året. Singer-songwriteren Damien Jurado er ikkje ulik Mark Kozelek i sjanger og uttrykk, og sjølv om eg ikkje synst han er akkurat like god, er han vel verd fjerdeplassen. Flotte songar som “Everything Trying” og “Sheets” dannar grunnlaget for denne plasseringa.

3: I år er dei som har tatt meg aller mest med storm frå London, England. Dei har ein X-faktor som har vore vanskeleg å matche, og kva er vel då meir passande enn at gruppa har namnet The xx. Med debutalbumet “xx” har indie-popgruppa skutt rett til himmels både på statistikken min og generelt i musikkverda. Albumet, proppfulle av deilige melodiar som kan få sjølv den mest stressa trebarnsmor til å slappe av om kveldane, er elska av kritikarane og sjølvsagt mykje viktigare elska av meg. The sky is the limit for denne gruppa, som arbeidar på andrealbumet som skal sleppast i 2012. Det einaste negative er at dei ser heilt jævlige ut alle saman.

2: I fjor inkluderte eg ei lita liste med namn som eg trudde ville dominere listene i år. God is an Astronaut var på den lista. Eg fekk rett. Dei irske postrockarane har fleire album som held skyhøg kvalitet, og det har eg verkeleg benytta meg av i år. Det har resultert i ein soleklar andreplass. Eg ser fram til fortsetjinga, og håpar på eit nytt album snarleg.

1: Dei mest avspelte i år var det vel liten tvil om. Med eit nytt, veldig bra album og samstundes eit arsenal av album med stor gjenhøyrsverdi har indierockarane i Death Cab for Cutie knust all motstand i år. Glimrande lyrikk og gode melodiar med evnen til å setje meg i ein spesiell stemning er ein vinnande kombinasjon for ein litt tafatt, nerdete og melankolsk anlagt tjuetoåring frå Ølve. Godt hjulpe av fleire songar på dei mest brukte spelelistene, samt mykje lytting til det nye albumet “Codes and Keys“, er Ben Gibbard og dei andre godgutane “vinnarane” av dette årets oppsummering.

Oppsummert ser lista altså slik ut:

2011 har bydd på mykje nytt og godt. Då er det berre å glede seg til 2012, om då ikkje verda går til helvete. Det er kjekt å forsøke å spå litt slik eg gjorde i fjor, så derfor forsøker eg meg igjen.

Maybeshewill – Engelsk instrumentalband som har levert kanskje årets beste album i “I Was Here For A Moment, Then I Was Gone“. Det spørs om det ikkje vil bli høyrt mykje på, og i tillegg har eg ikkje utforska dei tidligare albuma deira skikkelig.

The Temper Trap – Etter eg har høyrt førstealbumet “Conditions” sønder og saman, noko som vart belønna med sjuandeplass i fjor, er eg no ekstremt klar for andrealbumet. Etter Twitter-kontoen deira å dømme, burde det ikkje vere så altfor langt unna. Her er fallhøgda riktignok stor.

Metallica – Ikkje tale om at desse gutta går to år utan å vere på topp ti.

Det vart mykje masing no, men om du enda ikkje har mista interessa, oppfordrar eg gjerne til å kommentere eller like posten dersom du fann noko interessant her. Husk også at det beste av det beste alltid er tilstades på Ultimate Awesome- spelelista mi. Godt nyttår!

I byrjinga av november spelte me returkamp i europacupen, der det blei 1-3smell og tidleg exit. Helga etter var det innleiiande nordisk i Stemmemyren. Det endte slik:

Me skal spele sluttspel siste helga i januar, kvar me skal spele veit ingen. Ellers har me avansert til cupfinalen samt vunne alle våre seriekampar utanom heimekampen mot Førde, der dei blå vart aldeles for sterke for oss når me var utan to leggjarar og ein kviterussar. Neste gong skal me vinne. Neste gong er i cupfinalen, så det hadde passa greitt.

Elles har eg hatt to rimeleg stressande veker med skuleeksamen og overlappande heimeeksamenar. Det gjekk greit. I desember har eg jobba ein heil del med dette:

No ventar ferie. Medan eg gjorde dette

gjekk eg gjennom omlag 140 lokalaviser på jakt etter dei som publiserer dei beste lokalsakene (les: dei med minst reell nyhetsverdi). Eg enda opp med 14 aviser som eg vurderer som gode kjelder for lokalnytt. I jula kjem det som resultat antagelig ein post fullpakka med glimrande lokalnytt. Ein smakebit er frå Tidens Krav i Kristiansund. Kven er vel ikkje interessert i å lese om den rolige natta for politiet?

I forhold til jobbeperioden min er det også viktig å nemne at eg overlegent vann den uhøgtidlege god jul- konkurransen på jobb, der det var meininga å få folk (som me  først tvingar til å betale rekningane sine) til å sei god jul til oss. Eg enda opp på 12. Med sikkert omlag 400 telefonsamtaler bak meg på 15 dagar, er det vel trygt å seie at eg ikkje er den jevne nordmann sin besteven.

Ellers i jula kjem sjølvsagt også oppsummeringa av musikkåret 2011, med den musikken eg har høyrt mest på i løpet av året som gjekk, og mine spådommar for neste år. Så her er det berre å glede seg i jula. Sidan det er juletider, kan eg også nytte høvet til å ynskje alle som les dette ei særs god jul.